Er gebeurde vandaag eigenlijk heel veel, en toch ook weer niks. Voor het eerst in jaren maakte ik tijdens een wedstrijd geen aantekeningen. Ook dat zegt iets. Echter had de wedstrijd toch genoeg om over te schrijven.
De uitwedstrijd tegen Kolping Boys MO15-1 werd al vroeg gespeeld, om 9.00 uur, en onder bijzondere omstandigheden. Vanwege de dichte mist werd er met de gele bal gespeeld. Beide doelen waren in het begin amper te zien en zeker in de eerste helft was het als coach soms gokken wat er aan de andere kant van het veld precies gebeurde.
LSVV had de eerste vijf à tien minuten nodig om wakker en scherp te worden(zoals eigenlijk wel vaker😉). Die beginfase was dan ook voor Kolping, al leidde dat niet tot grote kansen. Daarna kwam de wedstrijd meer in balans en speelde het spel zich vooral af op het middenveld. Achterin had LSVV de zaken goed op orde: gaten werden goed dichtgelopen en afspraken nageleefd. Aan de andere kant stond Kolping eveneens stevig, met een uitstekend meevoetballende keepster.
Toch kreeg LSVV in de loop van de eerste helft steeds meer grip op de gretige speelsters van Kolping. Dat leverde ook kansen op. Zo leek Cato de openingstreffer te gaan maken toen zij met haar chocoladebeen de bal heerlijk uit de lucht aannam en op haar pantoffel nam. Het schot zwaaide echter op het laatste moment af. Deze aanval en schot had meer verdiend, maar met 0-0 werd de kleedkamer opgezocht.

Na rust werd het een echte strijd. Beide ploegen bleven vol voor de overwinning gaan en dat zorgde voor mooie duels. Het spel werd iets rustiger en verzorgder dan in de eerste helft. LSVV hanteerde iets minder de lange bal en de opbouw zag er beter uit. Daarbij werd misschien nét iets te weinig gebruikgemaakt van de aanvalsdrang van Kolping, want juist daardoor ontstonden er ruimtes voorin voor LSVV.
Die ruimtes leverden kansen op, grote kansen zelfs. Bo, Fien¹ en Lotte kregen mogelijkheden om de wedstrijd te beslissen, maar telkens ontbrak net dat beetje scherpte, geluk of precisie. Alle meiden gaven alles om de drie punten mee naar Zuid-Scharwoude te nemen, maar vandaag zat het simpelweg niet mee.
Verdedigend was LSVV opnieuw ijzersterk. Iedereen hield zich aan de afspraken en hielp elkaar waar nodig. Kolping kwam daardoor nauwelijks tot mogelijkheden, een schot tussen de palen zat er vandaag niet in voor hun. Complimenten aan de hele achterhoede dus, want doorkomen was er simpelweg niet bij.
Net als in de vorige periode eindigde deze lastige uitwedstrijd in 0-0. Gezien het spelbeeld een terechte uitslag, maar gezien de kansen had LSVV zichzelf mogen, en misschien wel moeten, belonen met een overwinning. Dat gebeurde niet.
Toen de koperen ploert eindelijk door de mist heen brak, floot de scheidsrechter af en was de brilstand een feit.

Als coach zie ik jullie balen van gemiste kansen. Ik zie jullie vechten voor elke bal, afspraken naleven, elkaar helpen en alles proberen om te winnen. Ik zie inzet, ontwikkeling en meiden die enorme stappen zetten in spel en inzicht. Ook als het even niet meezit en de beloning uitblijft, blijft het genieten om te zien wat jullie op de mat leggen.
Ga zo door meiden, die beloning komt vanzelf.💪🏻
Op naar volgende week!

Een trotse coach...