Kampioen worden. Vaak mag er niet over gesproken worden. Bij ons wel. Want hoe mooi zou het zijn om in het LSVV jubileumjaar ook nog eens de beste te zijn.

Maar we kijken wedstrijd voor wedstrijd; en dan zien we wel waar we eindigen. Want je hebt toch niet overal invloed op.

Dat is deze week maar weer dubbel en dwars gebleken. Want opeens hebben we een andere competitie-indeling. Het team van Succes JO15-01 is eruit en een nieuwe tegenstander VVS 46 heeft zijn intrede gedaan. Wat dat precies betekent voor de strijd om de bovenste plaatsen moet nog blijken.

Maar de schrik zat er vooral goed in toen aan het begin van de week een niet oplettende automobilist keeper Callan van de sokken reed.
Gelukkig gaat het relatief goed; maar de aankomende weken kan er niet gekeept worden. (Top dat je je team kwam aanmoedigen makker!)

En dan ben je blij dat je vanaf het begin van het seizoen twee topkeepers hebt. Wel hadden we bij aanvang wat defensieve zorgen. Het was door twee late afmeldingen door ziekte en hier en daar wat pijntjes even puzzelen voor een goede balans uit bij DWOW.

En dan ook nog op zo’n hobbelig en drassig veld. Het was zwaar en het was ploeteren en de tegenstander was op bijna alle fronten groter en sterker. 

De opdracht was vooraf duidelijk. We laten ons niet intimideren. Blijf voetballen en combineren; dan zul je zien dat je met lichtvoetigheid in het voordeel bent. 

Vanaf de aftrap zag je ontstaan wat je verwachtte.

DWOW gooide er het fysiek in en wij moesten hier echt even aan wennen. De bal ging moeizaam rond en we lieten ons constant aftroeven, vooral op lengte en kracht. 

En toch was daar ineens de voorsprong. Ties ontsnapte aan de linkerkant aan buitenspel, gaf goed voor op Thijs en die schoof een, op ’t oog makkelijke schuiver, onder de voeten van de keeper door. Op dat moment in de wedstrijd zeker niet verwacht, maar wel heel erg welkom.
Voor DWOW het moment om er nog een tandje bij te doen; en daar hadden wij het enorm moeilijk mee. Uitverdedigen werd lastiger en corner na corner stapelde zich op. Een wat ongelukkig moment van uitverdedigen van zo'n corner zorgde ervoor dat een speler van DWOW de bal voor de voeten kreeg. Keeper Kiyo was kansloos op het diagonale schot. Vlak daarna werden de kleedkamers opgezocht voor de rust.

En toch waren we niet van slag. Want we wisten dat we voetballend de betere waren. Nu was het nog zaak om even wat slimmer te zijn, wat beter te communiceren en ons aan het strijdplan houden.

En zo startte de 2e helft met een beter LSVV. Het combineren ging wat makkelijker en er kwam in het eerste deel zeker (grote) kansen om terug op voorsprong te komen. Maar dan moet de bal wel tussen de palen geschoten worden en daar schortte het nog aan.

Het was dan ook een enorme domper dat DWOW met een zondagsschot alsnog de voorsprong nam. En opeens zag de afloop er een stuk minder gunstig uit. Zeker toen we noodgedwongen Kiyo moesten wisselen. Een zeer alerte 1 op 1 redding eindigde in een nogal lompe actie van de DWOW voorhoedespeler; einde wedstrijd voor onze keeper. En zo kwam Kiran voor het restant van de wedstrijd tussen de palen.

En waar je dan vaak denkt aan beperken van de schade dacht het team er nu toch echt anders over. Er ging nog een schepje bovenop. We gingen achterin 1 op 1 spelen en zette er een spits bij. Met 7 aanvallend ingestelde spelers moesten de kansen wel komen. En dat gebeurde. Na een aanval over rechts was het opnieuw Thijs die het net vond. Liever strijdend ten onder dan punten verliezen was de gedachte; en dus lieten we het strijdplan ongewijzigd.
Een gok die goed uitpakte. Een werkelijk schitterende aanval over zo’n beetje alle spelers eindigde bij Isaa die koeltjes de bal langs de keeper schoot.

En zo stonden we vlak voor tijd tóch weer op voorsprong. Het was nog even de tanden op elkaar; maar eigenlijk kwamen we de laatste minuten niet meer echt in de problemen. De blijdschap was dan ook enorm toen de scheids voor de laatste keer affloot.

Was het onze beste wedstrijd? Zeker niet. Daar waren de omstandigheden niet naar. Maar ik heb een ploeg gezien die niet opgeeft en ondanks fysiek de mindere te zijn heeft geknokt voor elke meter. En als je blijft strijden komt de kwaliteit uiteindelijk bovendrijven. En die kennis nemen we weer mee naar de volgende wedstrijd. Thuis, op het eigen vertrouwde kunstgras voor de derde keer dit seizoen tegen de buren van Con Zelo. Een wedstrijd die, als je kampioen wilt worden, ook weer gewonnen móet worden.